Persoonlijk: ziekenhuisupdate en (toch) naar Japan

Persoonlijke blogposts vind ik altijd lastig om te schrijven, maar ik begrijp ook goed dat jullie het verdienen om te weten waarom het wat stiller is hier en op social media. 2017 is tot nu toe niet bepaald mijn jaar. Misschien voelde ik dat al aankomen toen ik het artikel schreef waarin ik uitlegde dat ik dit jaar minder wilde reizen. Ik liet er al wat over doorschemeren op Twitter en Instagram (jullie reacties waren super lief). De afgelopen maanden ben ik namelijk simpelweg nog vermoeider dan anders. Tel daar een plotselinge oogontsteking bij op en hoppa de agenda staat weer vol met ziekenhuisafspraken. Maar een ticket naar Tokio voor eind maart kocht ik al in augustus en misschien is die reis wel het beste medicijn?

Wat er nu precies aan de hand is? Ja, dat is al 12 jaar een vraagteken. Ik heb naar aanleiding van allerlei klachten al zoveel artsen gezien dat ik uiteindelijk ‘blij’ was met twee typen reuma: hypermobiliteitssyndroom en fibromyalgie. Het klachtenpakket had ten minste een stempeltje. Kortom: alles wat buigt doet altijd pijn en ik ben chronisch vermoeid. Niet tof, maar mee te leven. Ik heb als zzp’er een eigen bedrijf neergezet dat mij gelukkig maakt en dat ik naar eigen kunnen parttime kan runnen en ik zie veel moois van de wereld. Maar ik heb me altijd afgevraagd of er niet meer of iets anders met mijn lijf aan de hand is.

Ik heb periodes dat ik al om 15 uur uitgeput op bed lig. Alles zeer doet alsof je griep hebt. Dit is zo’n periode, al sinds december. Begin februari kwam daar opeens een geheel nieuwe klacht bij: ik zag zwarte vlekken, stippen en heel wazig met mijn rechteroog. Gaat wel weer over, toch? Maar na een week begon ik hem te knijpen. Mijn ogen zijn mijn alles (lezen, schrijven, fotograferen doe ik bijna 24/7) en ik moet er niet aan denken dat er iets mee gebeurt. Naar de huisarts, die me naar huis stuurde met een ooggel voor een vermoedelijke oogmigraine. Een paar dagen later ben ik weer naar de huisarts gegaan en heb ik aangedrongen op een afspraak bij een oogarts, want ik maakte me inmiddels echt zorgen. Gelukkig kon ik diezelfde middag al terecht en dat was maar goed ook. Ik blijk uveïtis posterior te hebben; een oogontsteking achterin mijn oogbol, die meestal voorkomt bij auto-immuunziektes of tuberculose.

De reis naar Noorwegen stond voor de deur en ik zag ertegen op. Het is heel moeilijk uit te leggen hoe overweldigd moe je kunt zijn en hoeveel energie het kost om met één goed en één ziek oog te kijken. Het voelt als een lens die constant scherp probeert te stellen. Maar ik ging naar Noorwegen en ondanks dat ik bijna constant met een hand voor mijn rechteroog rondliep was het FANTASTISCH en heb ik zoveel moois gezien.

Na Noorwegen weer op en neer naar het ziekenhuis. Een lang verhaal kort: ik kreeg prednison oogdruppels, rolde van een onderzoek naar een operatiekamer en kreeg prednison injecties in mijn oog om de ontsteking en (verdere) schade te remmen. Ik kan je vertellen: dat wens je je ergste vijand niet toe. De pijn was hels! Achteraf bleek dat mijn hoornvlies tijdens de ingreep een beetje beschadigd was geraakt en dat is één van de meest gevoelige plekken van je lijf. Ik lag een paar dagen op bed met mijn ogen dicht en stoned van de pijnstillers.

Op dit moment heb ik nog steeds een ‘zombie oog’ (want je ziet bloeduitstortingen), maar de prednison lijkt zijn werk te doen, want de zwarte stippen zijn bijna helemaal weg, ik zie alleen nog steeds heel wazig. Duimen! Ik heb drie tuberculose tests gehad die alle drie negatief waren, dus nu zit ik weer in de medische molen voor het uitsluiten van verschillende auto-immuunziekten. Alleen deze week was ik al 4x in het ziekenhuis. Ik ben echt heel blij dat het serieus wordt onderzocht, maar het is wel heftig.

De reis naar Japan staat bijna voor de deur. De afgelopen weken heb ik vaak getwijfeld of ik het zou annuleren of niet, maar over 10 dagen stap ik in het vliegtuig. Een reis waar ik al jaren van droom! Het is heel dubbel. Ik kan niet wachten tot ik er ben, maar ik weet niet hoe ik het ga doen. Een vlucht van 11 uur, een jetlag, de aller drukste en grootste stad ter wereld verkennen. Veel koffie en Red Bull? Tuurlijk kan ik niet gaan, maar het is een reis waar ik lang voor heb gespaard en ik kan in dit geval geen aanspraak op mijn annuleringsverzekering maken. Daarnaast zal de afleiding me vast heel goed doen. Even weg van alle prikken en andere dingen in mijn lijf.

Het wordt gewoon een ‘go with the flow’ reis. Ik heb een paar dingen op mijn lijstje staan die ik heel graag wil zien en hoop af te kunnen vinken en verder is het jammer de bammer. Genieten van de dingen die ik wél kan, zoals ik eigenlijk altijd al reis. Na 6 dagen Tokio pakken we een huurauto en rijden we de bergen in naar Nikko National Park voor 2 dagen. Daar zie ik eigenlijk het meest naar uit. Rust en ruimte. Meestal neem ik jullie live mee op reis door veel te posten op Instagram, Facebook en Twitter, maar dat zal ik nu denk ik een stuk minder doen. Ik weet zeker dat jullie dat begrijpen, want ik heb de aller leukste lezers en volgers.

20 Reacties

  1. Wat ontzettend heftig! Ik stuur je heel veel liefde. Ik zou inderdaad zo veel mogelijk naar je lijf luisteren. Uiteindelijk gaat reizen niet om zoveel mogelijk dingen afstrepen, maar om een ervaring. En het naar je zin hebben is volgens mij het hoogste doel in het leven, dus als dat betekent dat je regelmatig even op adem moet komen: prima toch? Geniet van het moment, en ik kan niet wachten om je te volgen <3

    1. Dankjewel lieve Milou!

  2. Ik kan me niet voorstellen hoe eng dit moet zijn. En die onzekerheid, en je oog. Lijkt me echt een van de naarste dingen. Knap hoe je er mee omgaat hoor. Wel frustrerend dat het je droomreizen dwars zit. Maar als je kan gaan, dan gaan! Als het je energie geeft (ook al kost het lichamelijk ook veel) dat kun je het niet loslaten. Sterkte, duim voor je dat het snel beter gaat!

    1. Dank vr je lieve woorden

  3. Heftig om te lezen dat je lichaam je leven zo beinvloed! Ik denk dat het wel goed is om te gaan. Misschien ervaar je Japan zo alleen maar intenser doordat je op de juiste momenten rust moet nemen. Goed naar je lichaam luisteren en hopelijk heb je desondanks toch een mooie reis.

    1. Dankjewel! Ik denk dat je gelijk hebt hoor en dat het vast goed gaat komen.

  4. Wat stom allemaal lieverd. Maar volgens mij een goede keuze om alsnog naar Japan te gaan. Je zinnen te verzetten, je droom waar te maken. Goed om jezelf denken, veel sterkte lady! X

    1. Dankjewel! Jij weet als reumaatje waar ik over praat.

  5. Ahh lieve Nathalie, wat vind ik dit ontzettend rot voor je 🙁 Ik hoop dat je heel gauw ook weet wat er nu aan de hand is, want die onzekerheid lijkt me vreselijk. Waarom dekt je annuleringsverzekering dit trouwens niet? Klinkt als iets dat je reis behoorlijk kan belemmeren. Aan de andere kant doet t je inderdaad misschien wel goed. Ik wens je in ieder geval een fantastische reis toe. Liefs & beterschap!

    1. Dankjewel lieve Eva. Het is niet levensbedreigend en dus kan ik in theorie gewoon reizen…

  6. Malou says: Beantwoorden

    Wow wat heftig joh! En die onzekerheid is misschien nog wel erger. Hopelijk is je oog snel weer de oude en komt er iets uit de onderzoeken. Een label erop is uiteindelijk toch een stuk fijner omdat je weet waar je aan toe bent. Geniet van Japan en doe rustig aan!

    1. Dankjewel!

  7. Wat ontzettend heftig allemaal <3 heel veel liefde voor jou! Ik hoop dat je snel wat duidelijkheid hebt. Maar eerst, genieten van Japan!

    1. Wat lief, dankje!

  8. Wat naar die onzekerheid. Hopelijk kun je in Japan toch genieten. Luister naar je lichaam en de afleiding zal je hopelijk ook goed doen.

    1. Dankjewel voor je lieve reactie.

  9. Heftig allemaal, Nathalie. Mijn broer werd op zijn achttiende plots blind door een aandoening aan zijn oogzenuw, dus ik snap je spanningen en zenuwen maar wat goed. Dat werd ook ziekenhuis na ziekenhuisbezoek (ik was 16). Vreselijk. Dat wens je je ergste vijand nog niet toe. Ik hoop heel erg dat jij snel opknapt en weer kunt genieten van alle uithoeken van de wereld. Keep up girl! X

    1. Dankjewel Rosanne X

  10. Pauline says: Beantwoorden

    Je moet zeker een Maid Cafe bezoeken in Tokyo. Dan moet je zo hard lachen en voel je je meteen een stuk beter!.

    1. Je maakt me heel nieuwsgierig. Dank voor je tip!

Geef een reactie